Uwieziony

Milion powodow, do radosci, do zachwytu,

central miasta, kazdy w bance swojego bytu.

Kazdy jeden przedstawia swoja historie,

zaklada maske, na twarzy wypisana emocje.


Jeden powod, do wspolczucia, do smutku,

central miasta, a on jeden na swoim wozku.

Sparalizowany od czubka glowy, po nieskonczonosc,

bez zadnej maski, na twarzy wypisana madrosc.

Czlowiek wiele razy mowi do siebie - DOSC!

zmienia nawyki, siebie, widzi nie raz ukojenie w niebie.

Ale nie on, on nie moze zawolac - DOSC!!

Jest uwieziony i skazany na ludzkie spojrzenia,

obojetne, w swoje bance ogromnego cierpienia

Czlowiek narzeka, ze brak mu milosci,

a gdy juz ja ma, narzeka, ze brak mu wolnosci.
Poloz sie na lozku, z mysla, ze juz ngdy nie wstaniesz,
pomysl, ze zycie polega tylko na otwieraniu oczu.
Czym jest milosc?...smiech, czy seks?
Czym jest troska, kazdy kolejny wdech jest bolem,
ze on tego nie zazna, kazdy kolejny dzien
wita z ogromnym trudem.

• Niedawno szedlem ulica w centrum miasta, widzialem ludzi usmiechnietych, ludzi zabieganych, zagadanych, radosnych, wszyscy w swoim swiecie.

Wielu ludzi prowadzi normalne - szare zycie, jak to nazywaja. Pewien czlowiek uzmyslowil mi, ze nasze szare zycie, jest nadzwyczajnym zyciem. Chociaz mamy czasami  wszystkiego dosc, to ten czlowiek, uwieziony we wlasnym ciele, uzmyslowil mi,ze dano nam wielkie mozliowsci. Spotkalem tego czlowieka wsrod tlumu, zrobilo mi sie smutno, prawdopodobnie ktos troszczy sie o niego, dba, ale na pewno nie tak sobie wyobraza troske, i milosc. 
I ten wiersz jest o nim.

" Burn " projekt reklamy

W marce napoju Burn kryje się wielki potencjał, bardzo bym chciał, by ta marka była najlepsza wśród innych napojów energetyzujących. Chciałbym przedstawić kilka pomysłów na wykreowanie marki Burn;

1) Bardzo lubiłem i do dziś lubię oglądać Asterixa i Obelixa

Nie muszę przypominać, że oni również mieli swój magiczny napój, dzięki któremu ich siły witalne osiągały najśmielsze oczekiwania. Połączenie Asterixa z marką BURN  byłoby świetną reklamą.
Myślałem nad połączeniem napoju Burn z napojem gumisiów :) ale szybko wycofałem się z tewgo pomysłu.

2) Inny scenariusz :

Pilot odrzutowca w powietrzu w swojej maszynie. Kamera powoli lustruje ponaddźwiękowca

od wydechu, robiąc zbliżenie na wydech. Przechodzi do kabiny, a pilot wypija napój z puszki do ostatniej kropli, pokazuje kciukiem " ok i.....maszyna z przyspieszeniem rakiety ucieka z kadr kamery zostawiając za sobą pasmo ognia z którego wyłania się znak ognisty Burn.

Warto byłoby związać markę Burn na dłużej z bojowymi samolotami odrzutowymi. Być może nawet związać markę z wojskiem, gdyż inne napoje energetyzujące nawiązują głównie do cywili, sportowców. I chociaż jest to dobry pomysł, to już dość oklepany.
Jeśli napój Burn byłby reklamowany przez odważnych, twardych i męskich żołnierzy - pilotów, grupa docelowa daje pole do popisu ; młodzież, fani wojska i samolotów, sami wojskowi także :) .

Marmolada - projekt reklamy

Między dżemem a marmoladą jest zasadnicza różnica. Marmolada o smaku np. truskawkowym ( jest to mój ulubiony smak ) jest słodsza od dżemu. Jej konsystencja - formuła jest gęstsza. Zdecydowanie wolę marmolade. I pewnego dnia zrobiłem sobie kanapki z marmoladą, zjadłem wszystko i po chwili miałem ochotę na więcej kanapek. Mimo, że mogłem zrobić kanapki zupełnie z czym innym, znów sięgnąłem po marmoladę. I od niechcenia, jedząc z rozkoszą kolejną kanapkę z marmoladą, powiedziałem do siebie " mmm marmolada mną wymiata ". Narodził się pomysł na reklamę :

Mężczyzna budzi się rano, wstaje z łóżka i idzie do kuchni. Siada przy stole i widzi zrobione śniadanie wraz z kartką na której jest napisane " kocham cię, Laura ". On zjada wszystko, jest rozsmakowany tak, że robi sobie kolejne kanapki z marmoladą, tak mu smakuje, że opróznia cały słoik marmolady.
Jest wieczór, on wraca pierwsza, jest głodna i idzie od razu do kuchni zrobić sobie kanapki. Zauważa, że na blacie stoi pusty słoik po marmoladzie, bierze go w dłoń, uśmiechając się kręci przecąco głową. W tym samym czasie on wchodzi do domu, idąc w jej kierunku do kuchni, pokazuje jej nowy słoik marmolady usmiechając się do siebie.

Hasło " Marmolada mną wymiata ".

" SZCZĘŚCIE "

• Na wózku inwalidzkim szczęście do mnie podjeżdża,

Spragnione akceptacji i skrzywdzone przez prozę życia.
Wyalienowane w nieludzkim sposobie bycia,
W pragnieniu przez wszystkich przyjmowane,
W lęku zaś z ogromną siłą odpychane.

• W pełni gdy z człowiekiem się pojednam - MÓWI -

powoli traci wiarę, że na długo z nim nie zostanę.
Zamyka przede mną okna i drzwi swojego serca,
Wrzuca w pajęczyne neuronów i szybko o mnie zapomina.
Z poczucia braku, chcenia czy tęsknoty,
szuka mnie tam, gdzie w ogóle mnie nie ma.
Lękiem zakluczył swoje serce, murem otoczył,
jakby się bał, że ktoś mnie jemu odbierze.
Widzę jak cierpi i chodzi zraniony, choć na własne życzenie,
sam widzisz został wrobiony.
Wolą mnie szukać, gonić, celem życiowym okrzyknąć,
na ich ustach przy różnych okazjach w życzeniach jestem,
ale trudno jest im mnie przełknąć.
W niesmak ludziom tak wielu, gdy nagle spełniam się,
jak ich wakacje na Helu.
Widzisz, siedzę na wózku, ale chory nie jestem.
Po prostu mnie nogi bolą, gonić za ludźmi? Może oni tak wolą?
Jaki jesteś Ty? Chcesz mieć gwarancję?
Czy mi zaufasz bez słowa, i zakończyć Twoją stagnację!

" Komisarz Alex " - niedoskonała kopia " K-9 "

Będąc dzieckiem, bardzo lubiłem oglądać film amerykańskiej produkcji K-9, w którym to policjant w średnim wieku, sprawiający wrażenie dojrzałego śledczego, przemierzał w swoim kabriolecie niebezpieczne dzielnice amerykańskiego miasta, i łapał bandytów z pomocą mądrego psa owczarka niemieckiego. Dziś to już klasyk, lecz film ten bardzo humorystyczny, wiele kryminalnych wątków, ciekawych anegdot jak i bardzo humorystycznych scen, co niewątpliwie także i dziś, gdy ogląda się ten film, ma się wrażenie, że jest to komedia sensacyjna najwyższej klasy.

Niedawno na ekranach TVP1 odpalono całkiem świeży serial pod tytułem " KOMISARZ ALEX ". 
Pierwsze co mnie uderzyło, to format tej produkcji, czyli nic innego jak kopia zerżnięta z zagranicy. I nie ważne, czy to kopia " Komisarza Rexa " czy " K-9 ". Mi to przypomina  bardziej " K-9 " a innym serial " Komisarza Rexa ". 
Przeczytałem również skromny artykuł na temat serialu, reżysera Roberta Wichrowskiego, który jak sądzi, pomysł ten jest strzałem w 10.


W polskiej fabryce snów uważa się, że najbezpieczniejszym i najkorzystniejszym sposobem produkowania nowych polskich filmów czy seriali, jest ściąganie formatów, czyli kopiowanie scenariuszy np. od zdolniejszych amerykanów czy niemieckich producentów. 
Fakt, fabryka snów USA jest tu liderem w świecie filmów, i jestem jak najbardziej  " za ", by brać od nich przykład, i uczyć się na ich filmach. Niestety, u nas " branie przykładu " czy " naukę " przekłada się w interpretacji tychże prostych pojęć, jako kopiowanie .


Prostym przykładem tej skrzywionej interpretacji, jest polska produkcja pod tytułem " KAC WAWA ", która okazała się totalną klapą.
To jest dobitnym świadectwem braku wiary w siebie polskich scenarzystów i reżyserów, oraz braku zdolności podejmowania śmiałych i ryzykownych decyzji polskich producentów. Przez co polskie kino nie może zaistnieć. 
Jestem pewien, że gdyby w Polsce powstał projekt przekroju " KAC VEGAS " zanim w ogóle ktoś by wpadł na podobny pomysł w Ameryce czy na świecie, to nie spotkałby się u nas z aprobatą, bo uznano by że to zbyt ryzykowne i kosztowne.

Więc gdy pierwszy raz zobaczyłem zapowiedź - zwiastun serialu " KOMISARZ ALEX ", zauważyłem swoje negatywne odczucia, co przyczyną była myśl...." znów skopiowali coś amerykańskiego, czy rzekomo niemieckiego ".
Postanowiłem jednak obejrzeć kilka odcinków, bo uznałem że może będzie ciekawy, wciągający i zabawny, tak jak film K-9. W końcu jeśli to kopia, cóż innego można się spodziewać...w pozytywnym tego słowa znaczeniu. 
Co jednak zostało skopiowane?? niewiele...kabriolet i pies. I tu zaczyna się cała parodia amerykańskiej komedii sensacyjnej.
Reżyser Robert Wichrowski powiedział, że trzeba przepisać scenariusz, dodać polską rzeczywistość i powstaje serial, który ma duże szanse na sukces - podobno pokazują to szczegółowe analizy. Producenci podobno cieszą się, że pobili rekord oglądalności z X-Factor. W dalszej części artykułu wyjaśnię, dlaczego tak się stało, i czy jest to powód do dumy. 

Zacznijmy od KABRIOLETU : 


Niewiele u nas się widzi aut tego typu. Polska szara, częściej zimna i deszczowa. Producenci więc sprowadzili namiastkę słonecznej Californii do polskiej i nieciekawej architektury. Można by uznać, że akcja serialu odbywa się w lipcu i sierpniu, które trwają wiecznie. 


KOMISARZ : 


Policjanta gra młody aktor Kuba Wesołowski. 
W amerykańskiej produkcji K-9 policjantem jest mężczyzna w poważnym wieku, dojrzały ze stażem i doświadczeniem.
Pamiętam, że w jakimś innym polskim serialu, za role policjanta obsadzono jednego z braci mroczków.


Jeśli producentom serialu " Komisarz Alex " zależało na tym, by tchnąc trochę humoru i komedii, to udało im się to, obsadzając głównego śledczego - aktora, który wizualnie jest młodszy od swoich wspólników.
To tak, jakby przedszkolak miał decydować co zje, gdzie pójdzie i z kim, narzucając swój reżim Pani przedszkolance. 


PIES : 


Kochany wilczur, jest sympatyczny i uroczy. W K-9 ma się wrażenie, że pies śledczego to wcielenie człowieka, gdyż zachowuje się dość zabawnie i inteligentnie.
W " Komisarzu Alex " odbiera się wrażenie, że piesek kompletnie nie jest przygotowany w tresurze, lub przeciwnie, sprawia wrażenie wytresowanego i to widać aż za bardzo. Pies robi to, co mu każe treser z za kamery schowany. W K-9 było to idealnie zatarte.
Zwierzaka również można rozbawić, naładować zabawą jak dziecko, które potem emanuje radością i zachowuje się zabawnie.


Z artykułu Pana reżysera wynika, że serial pobija oglądalnością programy takie jak " X-Factor " czy " Bitwa na głosy ".
Moje subiektywne zdanie na temat programów śpiewających - one prawdopodobnie się przejadły ludziom, lub ten proces jest w trakcie dojrzewania. 

Więc jaką konkurencję tak naprawdę zapewnił sobie serial " Komisarz Alex " w sobotnim bloku wieczornym?  




Sam często się łapię na tym, gdy podczas oglądania Polsatu, czy TVN w momencie gdy puszczane są reklamy, które widzę po raz setny, przełączam tam, gdzie ich nie ma. I na kogo pada?? Na Pana komisarza.
Proponuję zmierzyć się komisarzowi Alexowi w poniedziałkowym lub wtorkowym  bloku wieczornym, gdzie m.in. na Polsacie, TVN7, TV PULS czy TELE5 emitowane są mega hity a w TVP2 " Barwy szczęścia " i " M jak miłość " 


Pierwszy odcinek " Komisarza Alexa " miał najlepszą oglądalność, w trzecim i czwartym wyniki spadły, uznano że to pewnie ze względu na piękną pogodę. I ludzie zamiast przed telewizorem siedzieli w ogródkach...
Więc moje pytanie, dlaczego zdecydowano się na emisję komisarza Alexa na wiosnę i nadchodzące lato? Przecież można by odpalić go w okresie nadchodzącej zimy i w bloku wieczornym gdzie tylko TVP1 ma do zaoferowania coś naprawdę ciekawego? 
Gdy jakaś stacja telewizyjna ma naprawdę coś ciekawego do zaoferowania w postaci ciekawego hitu, potrafię zrezygnować raz w tygodniu z picia piwa na ogródkach. 


Tak można łatwo tłumaczyć niską oglądalność, gdy serial emitowany jest w weekend. Ludzie mający rodzinę, pewnie spacerują po parku lub odwiedzają bliskich i nie chcą oglądać, pogoda ładna itp, itd. Coś ciekawego, wiązać dobrą czy niską oglądalność z czynnikami zewnętrznymi.  

 " Komisarz Alex " mógłby wydać się ciekawszy, gdyby było więcej humoru. Gdyż tego serial w ogóle nie posiada mimo opinii samych producentów.
Połączenie pracy gliniarza i prokuratora, lub włączenie jakiegoś geniusza matematycznego do współpracy, lub komicznego jasnowidza który ma ataki padaczki. Gliniarz korzystający z usług psychiatry który sam jest w depresji sporządzający portret przestępcy jak to bywa w FBI. Więcej magii, wiedzy specjalistycznej tworzy naprawdę ciekawą formę produkcji, przykładem tu jest np. wspomniany K-9 czy serial " wzór " 

" Dżin Madżik i przyjaciele z kosmosu " bajka dla dzieci, która brała udział w konkursie

Pewnego razu, w dalekiej przestrzeni kosmicznej, wśród małych i większych planet, wśród nieruchomych małych i większych planet, wśród mknących z szybkością torped, kolorowych komet, które ciągną za sobą niezwykły ogon z pyłu gwiezdnego, spacerowała sobie cisza. Nie było jej widać, nigdy jej nie słychać, wiadomo jak ona jest, nic się nie dzieje. Cisza jest siostrą spokoju. Spokoju również nie widać, ani nie słychać, wiadomo tam gdzie jest spokuj, tam nic się nie dzieje.

Młodziutkie gwiazdki, które świecą w nocy na niebie, gwiazdeczki goniące się daleko w kosmosie, zmęczone często zabawą, cieszą się wszystkie gwiazdki nawet te rozbrykane, lubiące się bawić i wariować cieszą się gdy słońce znika, i przestaje świecić, i gdy robi się ciemno. Bo gwiazdeczki dobrze wiedzą, że nadchodzi ciemność, i gdy nic nie widać wraz z nią pojawia się cisza i jej nie widoczny brat spokój. Wtedy jest cicho, spokojnie i bezpiecznie. A gdy jest bezpiecznie, wszystkie lśniące gwiazdeczki śpią.

Głęboko w kosmosie, w oddali przy dużej, ogromnej wręcz planecie, którą otacza wokół tęcza wielu kolorów, widać mały punkcik, który zbliża się coraz bliżej i bliżej. Jest już coraz większy, zbliża się coraz szybciej i nabiera kształtu płaskiego dysku. Tak, to płaski statek kosmiczny, wokół niego świecą i migają kolorowe światełka. Cały statek kosmiczny mknie naprzód, zostawiając za sobą wszystkie gwiazdki i planety. Frunie przed siebie tak szybko, że mijające planety, przez małe okienka statku wydają się długimi promykami, jakby ktoś wyprostował kolorową tęczę.

W środku, w naszym pędzącym statku kosmicznym, widać w przodzie dwa fotele z wysokim oparciem. Nie widać kto za nimi siedzi. Dookoła statku, wszędzie są małe okienka, widać przez nie cały kosmos. Pełno tu migocących, mrugających kolorowych lampek, przycisków, że aż oczy się plączą gdy patrzy się na to wszystko. Statek kosmiczny w środku jest bardzo przestrzenny, koloru srebrnego. Nagle, ni stąd ni zowąd gonią się dwa małe ufoludki. Jeden, chłopczyk, cały niebieski z dwoma czułkami na czubku głowy goni drugiego ufoludka, różowego, dziewczynkę z długimi, różowymi włosami. Ona też ma małe, śmieszne czułki na głowie.

Gonią się po całym statku, niebieski ufoludek jest wyraźnie niezadowolony, różowa dziewczynka uciekająca pod noskiem chichoce, usmiecha się i ma z tego dużą frajdę. Uciekając ogląda się za goniącym ją braciszkiem, i wytyka mu radośnie język.

Niebieski ufoludek o imieniu Czadu, z grymaszony i niezadowolony w końcu się zatrzymuje, nie goni już siostrzyczki, i głośno mówi :

- mamo, ona znów zabrała mojego misia, osz ty....oddawaj go!!

Różowa siostrzyczka także staje w miejscu zadowolona, odwraca się do braciszka z oddali śmiejąc się i trzymając przytulonego pluszowego misia, posyła niebieskiemu Czadu robiąc oczkami śmiesznego zeza i wytyka mu mu język. Widząc to Czadu, uśmiecha się szeroko, nie stojąc dłużej zaczyna gonić śmiejącą się głośno siostrzyczkę.

Z przodu statku, powoli zaczynają się obracać dwa duże fotele. To tam znajduje się całe centrum dowodzenia. Już widać, kto siedzi na fotelach. Dwa dorosłe ufoludki o imieniu Alfa i Omega. Alfa jest koloru niebieskiego, to tata dwóch małych goniących się ufoludków. Omega, to mama, koloru różowego.

- Czadu? – odzywa się mama

Chłopiec zatrzymuje się, odwraca i patrzy na mamę :

- Czadu? czyj jest ten pluszowy miś, twój czy siostry?
- no mój i jej - odpowiada Czadu
- to kochajcie go po równo, tak samo, by ten miś nie uciekł od was, tylko dlatego, że się kłócicie. Miś tego nie znosi

W ten do Czadu podchodzi siostrzyczka, robi ukrytego zeza przed rodzicami do Czadu, i oddaje mu miśka.

- masz, trzymaj

- mamo! ona robi zeza i mnie rozśmiesza – odpowiada Czadu złośliwie uśmiechając się pod noskiem

- nieprawda - mówi wesoło siostrzyczka.

Alfa, ojciec i sterownik statku spogląda na radar, potem obraca się do małych ufoludków i mówi :

- dzieci, szybko siadajcie na foteliki i zapnijcie pasy, zbliżamy się do planety ziemia, to awaryjne lądowanie!

Na środku statku, z podłogi wysuwają się w górę dwa małe srebrne foteliki. Czadu i jej siostra podbiegają do fotelików, siadają i zapinają pasy. W przodzie statku, widząc że dzieci już są na miejscu, mama i tata obracają się na fotelach w kierunku lotu, tata naciska gorączkowo kilka przycisków i razem z mamą zapina pasy.

Statek mknie ku błekitnej planecie zwanej ziemia. Przenika przez warstwy ziemskiej atmosfery, gdy spada w dół, wydając lekki i cichy świst, ze statku wystrzeliwuje nagle biała, trochę przeźroczysta poduszka, która okrywa cały statek. Wygląda jak mały płaski dysk w środku piłki. Stojąc na dole ziemi, patrząc w niebo widać lecącą niedużą przeźroczystą piłkę, mknącą w dół, jest coraz bliżej ziemi. Za spadającą okrągłą poduszką widać srebrną mgiełkę, bardzo to przypomina spadającą gwiazdę na niebie.

Alfa, ojciec ufoludków, bardzo dobrze wie, że poduszka ochraniająca statek zapewni bezpieczne i miękkie lądowanie na ziemi.

Są coraz bliżej, wygląda na to, że cała rodzinka ufoludków wyląduje na samym środku złocistej pustyni. Jest środek nocy, gwiazdy jasno świecą na niebie wraz z księżycem który szeroko się uśmiecha. Spadający statek ląduje na miękkim piasku pustyni, odbija się parę razy jak plażowa piłka i w końcu zatrzymuje w miejscu. Z nadmuchanej poduszki uchodzi powietrze, wydając dźwięk ” psssssssss „, z podłogi wyjeżdżają trzy małe nóżki i statek równo osiada na piasku.

Otwierają się drzwiczki statku i wybiegają na zewnątrz schodkami w dół Czadu wraz z siostrzyczką.

- zobacz ile piasku – mówi radośnie do siostry – wszędzie, tu i tam, i tam też – pokazuje paluszkiem na około - pełno piasku

- coś jak na innych planetach – odpowiada siostrzyczka - wszędzie było dużo gwiezdnego pyłu

Czadu wraz z siostrą stoją niedaleko statku i z zachwytu podziwiają ogromną pustynię. Nie jest jednak zupełnie na niej pusto. Oprócz piasku, po lewej stronie widać dwa nieduże krzaki, podobne do drzew, ale mniejsze i bez liści. Trochę pagórków i wzniesień, a po prawej stronie kilka większych i mniejszych krzaków.

Czadu spogląda na siostrzyczkę i widzi że trzyma misia, którego przytula do siebie. Musiał o nim zapomnieć wysiadając po lądowaniu na ziemi. Są pierwszy raz na tej planecie. Czadu spogląda na niebo i wpada na pomysł, by odzyskać miśka. Udaje że widzi coś na niebie, wskazuje paluszkiem do góry i krzyczy do siostrzyczki:

-patrz!, tam….no tam! widzisz?

Siostrzyczka zaciekawiona szuka na niebie coś ciekawego, a Czadu wyrywa jej misia z rąk, tuli go teraz do siebie i z uśmiechem wytyka siostrze język.

- hakuna matata! – śmieje się Czadu i siostrzyczka teraz zaczyna gonić rozbawionego Czadu po pustyni. W otwartych drzwiach statku kosmicznego staje Alfa :

- dzieci, tylko nie za daleko – mówi głośno
- dobrze mamo – odpowiada zasapana biegiem siostrzyczka

Gonią się tak jeszcze chwilę, Czadu jest trochę młodszy od siostrzyczki, lecz o wiele szybciej biega. Nagle zatrzymuje się za pagórkiem, tuż przy jednym krzaczku. Jest dość duży w porównaniu z małym Czadu. Krzak ten teraz wygląda jak duże drzewo po cwhili dobiega zasapana siostrzyczka i pyta :

- czemu gapisz się tak na ten krzak? Czadu? halo, tu ziemia!

Czadu nie patrzy jednak na duży krzak, dostrzega coś, czego siostra nie widzi. Staje jak wryta, zdziwiona gdy Czadu oddaje jej pluszowego misia. Po czym podchodzi bliżej krzaka, kuca tuż przy nim i dłonią odgarnia złocisty piasek.

- podejdź siostrzyczko – odpowiada po chwili Czadu – widzisz? co to jest?

Czadu trzyma niewielką ale też bardzo lekka starą lampę, chyba ze złota. Bo świeci się równie pięknie jak piasek na pustyni.

- to jakiś stary śmieciuch

Patrzy na nią zdziwiony i mówi

- widziałaś kiedyś by śmieci były ze złota? zobacz jaka zakurzona od piasku. Może piasek też jest ze złota?

Siostrzyczka zaczyna kulać się ze śmiechu.

- no co? – pyta Czadu, po czym patrzy na lampę i zaczyna ją pocierać dłońmi, staje się czystsza, świeci się jasnym, złotym kolorem. Pociera ją tak chwilę, i rzuca na ziemię i krzyczy:

- patrz!

Z lampy wydostaje się złoty pył, który oświetla skrawek pustyni wokół Czadu i jej siostrzyczki. Oboje są zaskoczeni, a Czadu podskakuje w radości i klaszcze w dłonie.

- zaczarowania lampa! – krzyczy i śmieje się Czadu spoglądając na siostrzyczkę – lampa Alladyna!
- przecież lampa Alladyna to stara bajka - odpowiada siostrzyczka

Czadu patrzy na złotą lampę z której wydobywa się niebieski, mały dżin, uśmiecha się serdecznie i wita :

- cześć! czy……czy mi się zdaje, czy ja widzę ufoludki?
- co w tym dziwnego? - pyta zezłoszczona siostrzyczka
- myślałem, że ufoludki istnieją tylko w bajkach – odpowiada mały dżin

Czadu nie może wytrzymać i wybucha śmiechem, siostrzyczka pyta małego dżina :

- a dżin z lampy Alladyna? to nie bajka? jak masz na imię?
- Alladyn to dawna historia ale prawdziwa, a jego dżin to mój daleki krewny, do dziś jest bardzo sławny, to żywa legenda. Mam na imię Madżik

Czadu z uśmiechem patrzy na nowego przyjaciela i mówi :

- a jednak! a jednak to prawda, to nie bajka. Ja mam na imię Czadu, a ta różowa obok mnie to moja starsza siostra i nasz pluszowy miś. Madżik spogląda na pluszowego którego trzyma siostrzyczka i pyta :
- a czemu on nic nie mówi, tylko się uśmiecha?

Czadu spogląda na siostrzyczkę, a ona na niego, i oboje wybuchają smiechem.

- bo on jest pluszowy, to taka nasza pluszowa maskotka, bardzo go kochamy – odpowiada siostrzyczka

Mały dżin wyraźnie jest zakłopotany i pyta :

- co w tym zabawnego?
- oj Madżik, to nasz przyjaciel, pluszowy miso, chroni nas i lubi jak go przytulamy

Madżik który unosił się w powietrzu, teraz powoli opada i siada na grzbiecie małej piaskowej wydmy.

- czemu jesteś smutny? – pyta małego dżina siostrzyczka która szturcha łokciem braciszka
- no właśnie, co się stało? - dodaje Czadu

Madżik spogląda smutnymi oczami na małe zaciekawione wyraźnie ufoludki. Po czym patrzy na małego pluszowego misia, którego przytula teraz niebieski Czadu. Mały dżin czuje się bardzo samotny widząc jak mały miś jest czule przytulany przez ufoludki. Misio zdaje się być zadowolony, gdyż słodko się uśmiecha.Madżik podnosi smutne oczy na ufoludki i mówi :

- ja nie mam przyjaciół, z którymi mógłbym wszędzie chodzić, których mógłbym przytulać. Wasz miso jest szczęśliwy.

Po czym Czadu się odzywa, dając miśka małemu dżinowi.

- potrzymaj……no weź go na ręce - uśmiecha się Czadu
Madżik bierze od ufoludka miśka i również na jego buzi promienieje uśmiech, smutek znikł dżinowi z oczu.

- widzisz? – odpowiada Czadu - trzymasz naszego miśka, i nadal się uśmiecha, lubi ciebie

Madżik wznosi się w powietrze wraz z misiem i krzyczy radośnie :

- hurraaaa! mam przyjaciela….patrzy się na mnie i uśmiecha….juuuupiiiiiii

Małe ufoludki śmieją się głośno, podskakują radośnie klaszcząc w ręce, a mały dżin fruwa wokół nich tuląc i podrzucając zadowolonego pluszowego misia. Wszyscy się razem cieszą i tańczą jak na kolorowym balu.

- Madżik! – woła Czadu – ej!holaaa….czary mary, hakuna mata!

Dżin przestaje szaleć w powietrzu i zatrzymuje się w powietrzu, patrząc nieruchomo na ufoludki.

- tak?
- słuchaj Madżik, jesteś dżinem tak? - pyta Czadu
- nooo…tak
- spełniasz życzenia? no wiesz….abrakadabra..szmeges teges

Madżik podfruwa bliżej ufoludków, bardzo dumny i zadowolony wiedząc że spełni za chwilę życzenie. Siostrzyczka spogląda na Czadu podejrzliwie, widzi że znów coś knuje ten mały psikus.

- bliżej, podfruń bliżej Madżik - odpowiada Czadu i szepce coś do ucha rozbawionemu małemu dżinowi. Po czym odfruwa trochę do tyłu, a Czadu z uśmiechem na buzi, powoli zaciera ręce.
W jednej chwili, nagle mały dżin zaczyna się kręcić w kółko, kolorowe światło rozpryskuje się na około i ……:

- niech się stanie!!! - mówi Madżik

Czadu spogląda na siostrzyczkę, robi wielkie zdziwione oczy i wybucha śmiechem kulając się na piasku. Toczy się to w lewo, to w prawo machając rączkami i nóżkami, śmiejąc się głośno i bez przerwy, spoglądając na siostrzyczkę, którą dżin zamienił w….żabę. Czadu wstaje na nogi trzymając się za brzuszek, który boli już go od śmiechu, a żabka podskakując na piasku kumka wyraźnie niezadowolona. Czadu wyjmuje z kieszeni aparat, i robi siostrzyczce zdjęcie.

- Madżik?
- tak przyjacielu? – mały dżin domyśla się i nie czekając na odpowiedź ufoludka odczarowuje zaklęcie i żabka znów przemienia się w siostrzyczkę.
- ty mały…- chcąc już gonić Czadu zezłoszczona siostrzyczka spogląda szybko na Madżika, który szeroko się uśmiecha.
- mały dżinie….ja też mam życzenie - odpowiada siostrzyczka

Madżik podfruwa do siostrzyczki, która szepce mu coś do ucha. Tym razem dżin zaśmiał się głośno, a Czadu widząc to wpada w zakłopotanie, już nie jest mu tak do śmiechu widząc jak siostrzyczka jest wyjątkowo rozpromieniona i chichoce pod noskiem.
Madżik powtarza rytuał, wznosi sie wysoko, kręci wokół siebie jak szalony młynek, światło koloru tęczy rozpryskuje na boki i ……

- niech się stanie !!! –mówi dżin

Chwila ciszy rozbrzmiewa po pustyni, po czym…..

- iiiooooo iiiiiioooooo iiiioooo iiioooo

Siostrzyczka teraz wybucha śmiechem patrząc na braciszka przemienionego w osiołka. Dżin również nie mógł już powstrzymać się od śmiechu. Siostrzyczka natomiast podnosi z piasku aparat, i pstryka kilka zdjęć małemu osiołkowi. Po czym siostrzyczka kiwa na znak Madżikowi, a ten pstryka palcami i mały osiołek zamienia się z powrotem w ufoludka Czadu.

- ale śmieszne…aaaaaleee śmieszne – mówi Czadu, który po chwili również się śmieje, patrząc na zrobione zdjęcia. Teraz wszyscy się śmieją razem, bo wiedzą że przyjaciele nie śmieją się z siebie, ale dlatego że razem się bawią.
Nagle słychać dziwny cichy dźwiek ” pip, pip, pipipip ” To zegarek małego Czadu.
- oj siostrzyczko, rodzice nas wzywają. Chyba naprawili już nasz statek
- masz rację, jasno już się robi.
To prawda, noc powoli znika z nieba, a na horyzoncie widać wschodzące słoneczko, a promienie jeszcze słabe i blade nadaje złocistego koloru pustyni.
Czadu stawia na kamieniu aparat, po czym z dżinem Madżikiem i siostrzyczką robią sobie przyjacielskie zdjęcia.

- jesteśmy przyjaciółmi od teraz – mówi Czadu do dżina - będziemy o tobie pamiętać mały czarodzieju, na znak naszej przyjaźni dajemy ci naszego misia. On także jest twoim przyjacielem, dbaj o niego, tul i kochaj. A będzie Ciebie strzegł i chronił.

- ojeeeejjj - wzdycha mały ucieszony dżin
- tak przyjacielu – mówi siostrzyczka - my tu jeszcze wrócimy

Wszyscy tulą się do siebie na pożegnanie i gdy Czadu odchodzi ze siostrzyczką, mały dżin krzyczy :

- poczekajcie! stop!

Czadu się odwraca wraz z siostrzyczką, a dżin podfruwa i wręcza ufoludkom po muszelce.

- a co to? - pyta siostrzyczka

Madżik uśmiecha się i tłumaczy :

- to są muszelki, mają po jednym życzeniu. Najpierw pomyślcie życzenie, zamknijcie oczy, przyłóżcie muszelkę do serduszka po czym powiedzcie cicho ” niech się stanie „i zaklęcie zadziała. Tylko dobrze się zastanówcie nad życzeniem, bo muszelki nie mają mocy odwrócenia zaklęcia.

- dzięki przyjacielu - odpowiada Czadu

Dżin wznosi się w powietrze, oddalając się od biegnących do statku siostrzyczki i Czadu. Oglądają się jeszcze za siebie na chwilę, i z uśmiechem machają sobie na pożegnanie.

KONIEC

" Życie jak Lody "

Wybór, gdy ma się wszystko, jest nieistotny,

Pozbawiony sensu, konternacji, nazbyt ulotny.
Przede mną białe płótno, paleta wszelakich kolorów,
Wypaczona imaginacja, poczucie posiadania,
to czczecie małych potworów.

• Co z tego że mam, jak nie wiem czy wykorzystam,

Ważniejsze jest to czy ja to lubię,
a nie co na tym skorzystam.
Podstępnym hakiem, wpadam do studni
zwanej powszechnym brakiem.
Gdy nie ma wyjścia i się poddaję,
widzę czego tak naprawdę pragnę.

• Widzę tunel ciemny, trochę w nim chłodno,

pstryk !!! zapalają się światła, przedział supermarketu.
Lody na półkach, lody w lodówkach, przebrane panie
w maskotki, czyli lody na kółkach.
Huśtawka nastrojów, od smaku do koloru,
jak Alicja w krainie wyborów.

• I gdy już myślę, że mi się wydaje.....

pstryk !!!, to wszystko znika, i w tęsknocie powstaję.
Dosłownie, w tęsknocie powstaje kreatywny zbiór pragnień.

• Lody to coś więcej niż on sam i patyk,

dziś już wiem, że to syrop też i polewa
swym uśmiechem się rozlewa,
bita śmietana, i na niebie wrzeszcząca mewa,
orzechy, pistacje, migdały, draże....mmm...
po prostu bajecznie letnie i udane wakacje.

" Reklama słodyczy " - projekt

W reklamach słodyczy, producenci angażują najczęściej dzieci, wraz z rodzicami. To dobre podejście, i tłumaczyć tego nie trzeba.
W takich reklamach zawsze jest pełnia dobrego humoru, śmiechu i zabawy. Chyba że to gorzka czekolada.....i scenariusz jest inny ;)
Wpadłem na pomysł sceny w reklamie czekolady.

Może być ojciec wraz z córką, scenografia wieczoru, ojciec wchodzi do pokoju córki z tabliczką czekolady i ma zamiar pomóc córeczce w lekcjach matematyki, tak by mogła ją szybko ją pojąć. I w tym ma pomóc czekolada, połamana jak widać wyżej.
Córeczka wyraźnie się męczy przy dodawaniu 2+5...
Ojciec wpada na pomysł by uczyć ją na tabliczkach czekolady, kładzie całą połamaną na biurko i pyta ile to 2+2 ? Dziewczynka jest wyraźnie rozbawiona i podekscytowana tym pomysłem, i bardzo mocno móżdży nad odpowiedzią i wynikiem.
Bierze całe opakowanie czekolady ostrożnie patrząc na zdziwionego ojca, i odpowiada mu.. 2+2 to 22 i zaczyna uciekać śmiejąc się radośnie a ojciec ją oczywiście goni również będąc rozbawionym.

" Wolność "

Wolność wyboru, wolna wola,

arbitralna definicja spokojnego chaosu,
wyciągnie mnie z diabelnego doła.
Każdy dzień w porządku numerycznym,
ale o innej nazwie, nadaje rutynie
złośliwe kondygnacje.

• Jak związany sznurami w nieludzkim kaftanie,

furia bezlitośnie utrzymuje mnie w złośliwym stanie.
Uwięziony w " zależności " bez więzi,
chwastem w relacjach jest brakiem miłości.
Co noszę w sercu, więc gdy wyrwać nie mogę?
Jestem pewien jednego, przebaczenie otwiera mi drogę.
Czasami się bronię w odwecie za krzwydę,
stoję na podium, zamiast medalu,
na barkach brzemię, z nienawiścią w oczach, i zimnym spojrzeniem.

• Jedni mówią, życie jest cięzkie,

samowolka jak w dżungli, walczysz,
albo w honorze padniesz na kolana,
i czy na zawsze już zaśniesz.
Wołasz tam, gdzie będa Cię słuchali,
pytasz, a oni cytują, bo sami swych wartości się wyparli.

• Na rogu ulicy, w świetle latarni, stoi nieznajomy,

skąd się wziął....?
- pardą?! czy ty mnie słyszałeś?
- tak - odpowiada - ale nie wiem, lecz ciebie rozumiem.
Każdy szuka wolności, i ją gubi, gdy próbuje ogarnąć rozumem.
Nie bądź beznamiętny, i zależny we własnych lękach,
stoisz na podium, lecz niepewnie, i w dużych mękach.
Rozwijaj przyjaźnie, a wniosą cię spowrotem na rękach,
jeśli zaufasz sobie, i gdy oni przyjdą,
znajdą sprzymierzeńca, i to właśnie w Tobie.
Wolności nie zrozumiesz, jak będziesz za nią gonił,
a gdy ją znajdziesz, to poczujesz, jakbyś miał ją w dłoni.

" Wiara czy Przeznaczenie "

• Na wzgórzu swoich możliwości siedzę o to ja.

Nie jestem pewien, ogromna przestrzeń,

pomruk ciszy mówi, że trochę sam i coś mi to da.

Gdy słońce chmury rozrzedzi,

w mojej duszy - iskra - pali ten płomień nadziei.

Okazuje się że wierzchołek - czy szczyt - moich możliwości,

to jedynie zalążek czystej magii, uwięziony w koleinach złości.

• Czasami trudno sięgnąć gwiazd, gdy coś się nie układa,

myślałem, że szczęście albo pech moim życiem włada.

Inni mówią, że to los i przeznaczenie celom moich sens nadaje.

To tak jak Syzyf odpowiada na pytanie - czy wkula na szczyt swoją skałę? -

nie, ale musi, bo tak mu się wydaje.

• Życie to coś więcej niż teatr ;

- brak przeznaczenia

- brak losu i tych banalnych przekonań, w których

zabiera się intuicji prawo głosu.

Życie to podróż, nie wsiadam do byle jakiego pociągu.

Jeśli mam wybór, a coś mi się nie układa,

ANIOŁ mówi :

Widzisz? to nie los, po prostu w głębi duszy tego nie chciałeś.

Doświadczyłeś porażki, i myślisz że masz pecha,

stoisz w miejscu i jesteś pewien, że to meta.

Jeśli pragniesz w życiu złota, bądź pewien,

że zasługujesz i uwierz, że jest Alfa i Omega.

Reklamy proszków do prania - projekt

Wyrobiona marka, nie oznacza poczęcia się na laurach. Tak rzekomo postępują królowie, a królem tak naprawdę jest ten, kto stara się być ciągle na górze. 

Wprowadza innowacje, intryguje...nie będę posługiwał się markami, i insynuował, która marka proszku do prania, zasługuje na koronę. Ale widać, że producenci nie dbają o swoje reklamy, są pewni, że klient już od dawien dawna wie, że jego proszkiem number 1 jest...właśnie jego proszek.

Można zarobić więcej? przyciągnąć uwagę klientów? Czy na tej innowacji, można zaoszczędzić pieniądze? Czy to tylko wygórowane ambicje?

Krótko i zwięźle na temat scenariusza spotów, do reklam proszków do prania.

Pokazywanie ludziom w reklamach czy na opakowaniach informacji w stylu " 3D " czy magiczna moc granulek, to czysty fałsz, i człowiek o średniej inteligencji spostrzeże, że to informacja tak naprawdę mydląca oczy klientów. 

Może umieszczanie zróżnicowanej palety kolorów na opakowaniach, było hakiem zawziętym z psychologii kolorów, tyle tylko, że to już przeżytek. Takie opakowania widnieją już od czasów wyginięcia dinozaurów.

Czas na rewolucję, by wyróżnić dany produkt. 

Kto spoczywa na laurach, zdaje się na łaskę wymarkowanego produktu, i klientów.

Czas zdjąć paletę kolorów z opakowań, a informacje " 3D " czy " magic granules " umieścić z tyłu opakowania, by nadać im prawdziwości.

Więc jak ma wyglądać opakowanie, jak ma być zaprojektowane? 

Klasycznie - brzmi odpowiedź. 

Nie mogę przedstawić projektu wizualnego, bo nie mam umiejętności w programach graficznych.  Mogę przedstawić to w słowach. 

Opakowanie przykładowo " Persil " od góry do połowy wydaje się brudne ( ciemna biel z rożnymi smugami różnej odcieni bieli ), od połowy w dół opakowanie wydaje się być bielsze jak po praniu. Z napisem umieszczonej marki, i jej kolorem można manipulować w podobny sposób, lub wyróżnić ciepłym kolorem, który rzuci się w oczy każdemu.

Zdarza się, że czasami tkanina odzieży pruje się, pęka, co może być wynikiem zwykłego zużycia się odzieży.

Czasami jednak ludzie wsypują do pralki więcej proszku niż powinni, i odzież zużywa się szybciej, tym bardziej jeśli jest niewłaściwie płukana. Można zasugerować na opakowaniu, że z danym proszkiem to nie grozi, a tkanina po wypraniu w danym proszku nadal jest mocna i trwała. Jest to małe oszustwo, ale lepsze to, niż stosowanie " magic granules " .

Krótki scenariusz reklamy byle jakiego proszku do prania

Dziewczyna zamyka zeszyt siedząc przy biurku, kończy odrabiać lekcje.
Przebiera się w obcisłe dżinsy itp. Ubiera buty, i krzyczy matce że wychodzi zamykając drzwi.
Dyskoteka, pełno ludzi, dziewczyna wita się z koleżankami, i rzuca okiem na młodego chłopaka który się uśmiecha do niej. Ona jest teraz w centrum uwagi, tańczy na parkiecie i wywija różne figury.
Dziewczyna wyraźnie stara się zrobić wrażenie na tym chłopaku, przy wywijaniu jedne z figur ( tu można zastosować pewną profesjonalną choreografię tańca, by nie pokazywać dziewczyny jako pechowej ) jej spodnie, a dokładnie szwy na tyłku puszczają.
Efekt słabego proszku? Czy twojej niedbałości? To nie twoja wina że nie wiedziałeś jaki proszek jest najlepszy...i tu pokazujemy nasz reklamowany najlepszy proszek.

Ma sens?

Innowacja w Braku kreatywnosci - REKLAMA PERFUM

 

Rzadko spotyka się reklamę drogich perfum, która mogłaby namówić właśnie do tego, by kupić perfum tej marki, a nie innej. 

Co należałoby zrobić, by perfum danej marki mógł być w uznaniu widza odbierającego przekaz medialny, za number ONE? 

Otóż nic. 

Idąc do dobrej perfumerii, czy ktoś kieruje się reklamą? Czy wybierając markę danego zapachu sugerujesz się ceną? Chyba tak, właśnie to cena ma wpływ na świadomy wybór klienta. W drugiej kolejności to cena.

Więc, jakie ma znaczenie reklama? Często wkurza, więc kojarzona jest z emocjami. Wkurza, bo jest emitowana w przerwach, w czasie gdy oglądamy film, nasz ulubiony film. 

Wkurza czasami również dlatego, że jest emitowana dość często. Widzisz tę reklamę po raz setny pod koniec tygodnia, i przeklinasz nie zarząd TV ( który doszedł do wniosku dość frasobliwego, iż częsta emisja programuje podświadomość odbiorcy ). Ale przeklinasz tego, kto wymyślił tę reklamę. 

Małe porównanie :

planujesz urlop w wakacje w Łebie, czy w trójmieście...oglądasz pogodę, a pogodynka przekonuje, że pogoda w tygodniu ( akurat zaplanowany na Twój urlop )  będzie wymarzona tak...więc masz pewność. Jedziesz, jesteś na miejscu, i na drugi dzień...pada, pada przez cały Twój urlop! 

Więc nie wychodzisz z kurortu 

 i kogo przeklinasz? Pogodynkę, ducha winnemu, która wcale nie ma żadnych kwalifikacji, do tego, by przewidywać pogodę.

 Wyzwanie dla kreatywnego, by stworzyć dobrą reklamę, jest spore. Ale nie niemożliwe. Więc moje " nic " jest myśleniem a raczej jego brakiem pewnych kreatywnych.

Reklamy perfum są do 

a właściwie to kreatywni.

Perfumy działają na zmysły i to jest niekwestionowane, lecz nie można pokazywać tego ludziom w reklamach! To przekaz skazany na porażkę. 

ZAPACH > ZMYSŁY

REKLAMA > EMOCJE

Reklama ma nas skusić, gdy wchodzisz do perfumerii, w głowie umysł podświadomy podsyła Tobie reklamę, która Ciebie zaintrygowała. Czy widząc reklamę, w której facet wychodzi z budynku, schodzi po schodach mijając rzesze pięknych panien, czujesz że możesz to mieć w realiach? Czy twoje powodzenie zależy od zapachu? Czy może od ubioru, pewności siebie, czy masz to konkretnie gdzieś? 

Prawdopodobnie ta reklama nie skieruje nikogo w pierwszej kolejności, w markecie czy perfumerii, do półki z marką tych perfum, które reklamował jakiś  żenujący facet, który mrużył oczy jak przy orgazmie. 

Już czuje się gejem 

 STOP tej głupocie, braku kreatywności totalnej. I pomyśleć, że copywriterzy tego kalibru, zarabiają w ogóle jakieś dolce. 

Reklama ma działać przy Twoim wyborze, 

wchodzisz do perfumerii, i utożsamiasz się z marką danych perfum, a raczej z reklamą którą widziałeś. Potem cena, aż w końcu na samym, zapach. Zapach samych perfum ma istotne znaczenie, lecz w reklamie nie przekażemy tego, co niewątpliwie zmusza producentów do stworzenia telewizora 6 D ;) 

Zapach pokazywany w kontekście seksu, seksualności, czy seksapilu 

to dość oklepane, i już nużące. Nawet jeśli perfumy są wymarkowane i 

znane wszystkim, można przyłożyć się do ich promocji tak,

jakby były nowe.

 Więc reklama ma powodować, byś utożsamiał się z tym zapachem. 

Przykład mojego scenariusza :

Kamera pokazuje sportowy mały samolot w locie ponad chmurami, w samolocie drzwi otwarte, a w nich stoi mężczyzna. Włosy mu się jeżą na głowie, to wyczyn ekstremalny przecież. Czyli odwaga, męskość, prawdziwa JAZDA W CHMURACH. I w końcu facet ten skacze w dół, nie otwierając swojego spadochronu od razu...kamera pokazuje w zbliżeniu jak włosy mu się jeżą na ramionach, źrenice powiększają, adrenalina płynie w żyłach i wali wprost do serca z mózgu ( to również pokazuje animacja ) tak jak w reklamach oleju silnikowego....

...i cała scena w chmurach przechodzi to ekskluzywnej restauracji lub/albo do zwykłego baru, by klient nawet biedny mógł się utożsamić z tym zapachem i uzbierać po przez ciułanie kasy, na ten zapach, właśnie tej marki. 

Przy stoliku siedzi dama, i czeka na faceta, który wchodzi właśnie drzwiami do baru. Mija jedną pannę w drzwiach. Jego zapach uderza w jej nozdrza, i jeżą się na niej włosy.

Facet siada przy stoliku, bar zamienia się w ekskluzywną restaurację, ona się uśmiecha i w ułamku sekundy uderza w nią ten zapach. Źrenice jej powiększają się, ( animacja pokazuje jak jej mózg produkuje 100% adrenaliny, która płynie tętnicami/czy żyłami wprost do jej serca, kamera pokazuje jak włoski jej jeżą się na przedramieniu jednym. 

Krótko mówiąc, poczuła totalne " extreme " męskiej natury, bo takoż pokazuje ta reklama. Jej ciało reaguje tak, jak podczas seksu, lecz tego ma się domyślić odbiorca. Pole do budowania scen konkretnych zapachów jest nieograniczone, nie musi to być sport, może być komedia, mocna scena w roli mężczyzny, łagodna w roli kobiety - i tu również w scenie damskiego zapachu można wykorzystać sport, charakter kobiety, urok, czułość, spontaniczność, szaleństwo, twórczość, pasję, i zupełnie wyeliminować z reklamy gołe dupy, typowy seksizm, nie eliminując jednak seksapilu do końca, a wyciągając na wierzch kobiecość...powtarzam, kobiecość, a nie przedmiotowość. 

OBNAŻONA SEKSUALNOŚĆ > w > kobiecy urok, czar > > nieobnażony seksapil >>! klasa ( nada kobiecie klasę )

To co ukryte, kręci!! Więc wykorzystajmy niewidoczne do zbudowania reklamy damskich marek perfum. Jeśli kobieta ma gołe nogi, mini prawie do samej dupy, to jej zapach sprawi, że facet " dojdzie "  już po 3 minutach w swoich portkach. Lecz ten zapach ma sprawić, by ten facet miał " dojść " po 1 minucie !!!

Bynajmniej tak ma myśleć kobieta przy wyborze marki perfum, z którą się utożsami po reklamie. Interpretacja kobiety jest takowa, skoro facet może dojść " w niej " tak szybko, to i dojdzie do niej najszybciej, łamiąc sobie nogi w dyskotece, gdy ta minie go w tłumie, a ten zdezorientowany będzie szukał...a jego kompasem będzie jej zapach. 

Lecz gdy ja mam swój ulubiony zapach, reklama tv musi mnie zmanipulować bym sprawdził nowy zapach innej marki. To że widzę dziadowsko zrobioną reklamę ale na końcu spot pokazuje, że to reklama perfum Armaniego....i co z tego? Co z tego że Armani? Czy Hugo, czy jeszcze inny? znana marka nie jest wartością, która decyduje o wyborze potencjalnego klienta.